Działająca w Azerbejdżanie „Wspólnota Zachodniego Azerbejdżanu” zorganizowała wystawę pt. „Zachodni Azerbejdżan w naszej pamięci kulturowej” w Szkole Głównej Handlowej w Warszawie. Ta ekspozycja ukazuje dziedzictwo kulturowe, historię zachodniego Azerbejdżanu. Uroczyste otwarcie wystawy odbyło się w dniu 14 października o godzinie 17:00 w budynku “C” SGH przy al. Niepodległości 128. Wśród zaproszonych na te uroczystość gości m.in. znaleźli się: Ambasador Republiki Uzbekistanu w RP Amirsaid Agzamxodjayev, Ambasador Turcji w RP Rauf Alp Denktas, przedstawiciele władz SGH.
Wystawę otworzyła Nargiz Gurbanova, Nadzwyczajny i Pełnomocny Ambasador Republiki Azerbejdżanu w Polsce, która w swoim wystąpieniu m.in. stwierdziła:
„Miło mi powitać wszystkich Państwa dzisiejszego wieczoru. Chciałbym wyrazić moje najgłębsze uznanie dla Pana Rektora – Profesora Wachowiaka, Rzecznika Prasowego – Pana Sielskiego oraz całemu zespołowi SGH za ich cenne wsparcie w organizacji wystawy w tym prestiżowym budynku. Wystawa autorstwa Pani Ulviyyi Zulfigar, która jest obecna dziś z nami, prezentuje unikalne dziedzictwo historyczne i kulturowe Zachodniego Azerbejdżanu.
Jako jeden z najstarszych ośrodków cywilizacyjnych na świecie, mój kraj szczyci się niesamowitym dziedzictwem kulturowym, które powstało na rozległym terytorium historycznego Azerbejdżanu przez tysiąclecia. Po upadku Imperium Afszarydów, założonego przez wielkiego azerbejdżańskiego władcę Nadira Szacha, Chanat Erywański wyłonił się jako jedno z księstw utworzonych na historycznych ziemiach Azerbejdżanu. Terytorium księstwa obejmowało prowincję Czuchursad beylerbeyi, która była jednostką administracyjno-terytorialną dawnego imperium Safawidów. Chanat Erywański odegrał ważną rolę nie tylko w historii Azerbejdżanu, ale i całego Południowego Kaukazu. To państwo azerbejdżańskie walczyło o swoją suwerenność z obcymi najeźdźcami na początku XIX(dziewiętnastego) wieku, kiedy mój kraj stanął w obliczu trudnych czasów, stając się teatrem krwawych wojen między największymi mocarstwami regionu….”
Historia Chanatu Erywańskiego jest integralną częścią bogatej materialnej i niematerialnej historii kulturowej narodu azerbejdżańskiego. Nazwa miasta Erywań jako stolicy księstwa jest wymieniana w średniowiecznych źródłach pisanych jako „Ravan”, „Iravan”, „Irivan”. Stolica Erywań składała się z 4(czterech) dzielnic – Gala (Zamek), Sheher (Miasto), Tepebashi i Demirbulag. Absolutna większość hydronimów, oronimów, ojkonimów w mieście Erywań i jego okolicach była w języku azerbejdżańskim. Dowodzi to silnego związku tego obszaru ze starożytnymi osadami Azerbejdżanów.
Europejscy podróżnicy i kronikarze, tacy jak Jean-Baptiste Tavernier, Jean Chardin, Dubois de Montpere, August von Haxthausen i inni, opisywali Erywań jako typowe miasto muzułmańskie w swoich pracach, z których niektóre są tu dziś prezentowane. Według spisu ludności z 1832(tysiąc osiemset trzydziestego drugiego) roku muzułmanie (turkijskie azerbejdżanie) mieszkali w 463(czterystu sześćdziesięciu trzech) wioskach w prowincji Erywań, Ormianie w 98(dziewięćdziesięciu ośmiu), a Azerbejdżanie i Ormianie mieszkali wspólnie w 65(sześćdziesięciu pięciu) wioskach.
Na przełomie XIX(dziewiętnastego) i XX(dwudziestego) wieku w Erywaniu istniało kilkadziesiąt ulic o azerbejdżańskich nazwach, takich jak Szariat, Karvansara, Gala, Sultan, Cholmakchi, Nakhchivan, Bazaar, Dashli, Pasha Khan, Gariblerojaghi, Deyirmanli, Mescid, Fahla Bazar, Tepebashi, Kabiristan, Naib, Mir Jafar, Rustam Khan.
Do początku XX(dwudziestego) wieku, znajdujące się w Twierdzy Erywania Pałac Chana i meczet Abbas Mirzy, były uważane za historyczne i architektoniczne perły miasta.
Pałac Chana lub Pałac Sardara został zbudowany przez Amirguna Chana Qajara w (1605-1625 (tysiąc sześćset piątym-tysiąc sześćset dwudziestym piątym)), Pałac Sardara był zbudowany przez Chana Erywania – Huseynali Chana w (1762-1783(tysiąc siedemset sześćdziesiątym drugim- tysiąc siedemset osiemdziesiątym trzecim)).
W 1791(tysiąc siedemset dziewięćdziesiątym pierwszym) roku syn Huseynali Chana, Muhammad Chan w roku (1784-1805 (tysiąc siedemset osiemdziesiątym czwartym-tysiąc osiemset piątym)), zbudował Güzgülü Hall (Salę Lustrzaną) i Pałac Letni.
Kuchnia Erywania jest równie delikatna, jak i różnorodna. Będziecie Państwo mieli okazję spróbować kilku bardzo charakterystycznych potraw dzisiejszego wieczoru.
3500 (trzy tysiące pięćset) zabytków historycznych i kulturowych, 500 (pięćset) cmentarzy i 391(trzysta dziewięćdziesiąt jeden) meczetów, które znajdowały się na terytorium dzisiejszej Armenii, stanowiło integralną część dziedzictwa historycznego Zachodniego Azerbejdżanu….”
Andrzej Kazimierski
