Postawienie zobowiązań w stan natychmiastowej wymagalności zasadniczo nie ma większego znaczenia dla samego dłużnika, a co za tym idzie nie nastręcza ono tutaj większych problemów. Istotne wątpliwości nasuwają się natomiast w odniesieniu do sytuacji osób, które zaciągnęły zobowiązania wspólnie z upadłym dłużnikiem, co w praktyce jest bardzo często spotykane – zwłaszcza w przypadku kredytów. W obliczu niewypłacalności dłużnika współkredytobiorcy bowiem zazwyczaj biorą na siebie cały ciężar spłaty kredytu i regularnie uiszczają kolejne raty, starając się tym samym nie dopuścić do wypowiedzeniem umowy kredytowej.
W związku z powyższym rodzi się na pytanie, czy w razie ogłoszenia upadłości konsumenckiej jednego ze współkredytobiorców zobowiązania z tytułu mowy kredytu staje się natychmiast wymagalne również w stosunku do pozostałych?
Odpowiedz można znaleźć w orzeczeniu Sądu Najwyższego z dnia 28 marca 2008 r. (V CSK 488/2007). Zgodnie z wyrażonym w nim stanowiskiem: „wymagalność wierzytelności przysługującej wierzycielowi w stosunku do upadłego nie zmienia treści stosunku prawnego istniejącego pomiędzy wierzycielem oraz współdłużnikami. W konsekwencji przyjmuje się, że świadczenie pieniężne współdłużników płatne jest w terminie pierwotnym, wynikającym z treści zobowiązania.” Zatem pozostali współkredytobiorcy nie są zobowiązani do natychmiastowej spłaty pozostałej części kredytu, który powinien być dalej spłacany zgodnie z harmonogramem określonym przy zawieraniu umowy kredytowej.