Dla Polski oznacza to, że zwiększy się ilość małych elektrowni wodnych o ok. 130, a wyprodukowana energia wzrośnie z 297 GWh w roku 2010 do ok. 356 GWh w roku 2013. Wymagania techniczne, formalno-prawne i ekologiczne sprawiają, że rozwój małych elektrowni wodnych w Polsce, w porównaniu z innymi krajami o podobnych zasobach wód śródlądowych, nie jest zadowalający. Jedną z istotnych przyczyn takiego stanu rzeczy jest to, że budowane elektrownie wodne z turbinami Kaplana (odmiana turbiny śmigłowej) są obecnie najczęściej wykorzystywanymi rozwiązaniami technicznymi. Ponieważ wymagają budowy zapór, są budowlami drogimi, trudnymi w realizacji, ponadto ingerują w środowisko naturalne.
Innym rozwiązaniem technicznym, coraz częściej stosowanym w małych elektrowniach wodnych u naszych zachodnich i południowych sąsiadów, jest wykorzystanie do napędu turbin ślimakowych. Zasada działania turbiny ślimakowej „Archimedesa” jest stosunkowo prosta i niezawodna. Jest to koło wodne „nadsiębierne”. Turbina ślimakowa korzysta z energii kinetycznej płynącej wody, dostarczanej przez rzekę lub mały strumień.
Głównym elementem maszyny jest wirnik turbiny, wstawiony w rynnę i zawieszony na górnym i dolnym łożysku. Wirnik połączony jest za pomocą przekładni z generatorem asynchronicznym. Prosta przekładnia zębata i system regulacji zapewniają optymalną wydajność turbiny w przedziale od 10 do 100% przepływu wody.
Oferowane na rynku elektrownie  mają moc od 1 do 500 kW przy przepływie wody od 0,1 do 10 m3/s, spadzie od 1 do 8 m, nachyleniu turbiny od 22 do 360. Turbiny ślimakowe dzięki swojej konstrukcji (duża średnica wirnika), małym obrotom i grawitacyjnej zasadzie działania nie przeszkadzają w swobodnym przepływie ryb i innym organizmom żyjącym w rzece. Również małe gałęzie, liście, rumowisko mogą swobodnie popłynąć w dół rzeki. W tym typie elektrowni wodnych nie ma konieczności instalowania gęstych krat i czyszczarek. Przepływ małych przeszkód przez turbinę ślimakową nie odbija się negatywnie na produkcji energii elektrycznej.
RYSZARD TYTKO
Cały artykuł w numerze 10/2011 Eurogospodarki.