Za niezgodne z prawem działania lub zaniechania przy wykonywaniu czynności służbowych komornik sądowy może zostać pociągnięty do odpowiedzialności karnej, dyscyplinarnej i odszkodowawczej.
Kara za przestępstwo
Najbardziej rażące nadużycia są przestępstwami. Za popełnienie ich komornik podlega odpowiedzialności karnej na zasadach ogólnych. Oznacza to, że jeśli coś ukradnie, przywłaszczy mienie, wręczy łapówkę osobie pełniącej funkcję publiczną czy popełni jakiekolwiek inne przestępstwo powszechne – podlega takiej samej odpowiedzialności karnej, jak każdy z nas. Z tą różnicą, że komornik sądowy – jako funkcjonariusz publiczny – podlega także zaostrzonej odpowiedzialności karnej.
Komornik karany jest za następujące przestępstwa:

tzw. sprzedajność czy łapownictwo bierne, tj. przyjęcie korzyści majątkowej lub osobistej albo przyjęcie obietnicy takiej korzyści (art. 228 k.k.), przy czym musi mieć to związek z funkcją pełnioną przez komornika;
płatną protekcję (art. 230 k.k.) – komornik popełniający tego rodzaju przestępstwo, powołując się na wpływy w instytucji, pośredniczy lub obiecuje pośredniczyć w załatwieniu sprawy w zamian za korzyść majątkową lub jej obietnicę;
tzw. nadużycie władzy czy nadużycie funkcji, czyli działanie na szkodę interesu publicznego lub prywatnego w wyniku przekroczenia uprawnień lub niedopełnienia obowiązków (art. 231 k.k.);
wymuszanie bezprawną groźbą, przemocą czy jakąkolwiek formą znęcania się psychicznego lub fizycznego określonych zeznań, wyjaśnień, informacji, oświadczenia (art. 246 k.k.);
ujawnienie informacji niejawnej, opatrzonej klauzulą „zastrzeżone” czy „poufne”, a także informacji uzyskanej w związku z wykonywaniem czynności służbowych, której ujawnienie może narazić na szkodę każdy prawnie chroniony interes (art. 266 § 2 k.k.);
poświadczenie nieprawdy o okoliczności  mającej znaczenie prawne, czyli takiej, która wywołuje określone skutki prawne (art. 271 k.k.).

Jeżeli komornik zostanie skazany prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne automatycznie (z mocy prawa) ulega wygaśnięciu powołanie go na stanowisko. To postęp. Jeszcze bowiem do marca 2015 roku trzeba było w tym celu przeprowadzić dodatkowe postępowanie administracyjne, którego wynikiem była stosowna decyzja ministra sprawiedliwości.
Postępowanie dyscyplinarne
Za naruszenia określonych prawem procedur komornik sądowy odpowiada także przed komisją dyscyplinarną Krajowej Rady Komorniczej. Właściwa w tym przypadku ustawa o komornikach sądowych i egzekucji podaje jedynie przykłady przewinień, za które grożą kary dyscyplinarne. Komornik odpowiada w szczególności za:

naruszenie powagi i godności urzędu (np. podjęcie dodatkowego zajęcia czy zatrudnienia, uchybiającego powadze urzędu);
rażącą obrazę przepisów prawa;
niewykonanie poleceń powizytacyjnych;
wydatkowanie środków podlegających dokumentacji na działalność rażąco niezgodną z ich przeznaczeniem (np. gdy komornik nie przekaże uprawnionemu wierzycielowi wyegzekwowanych kwot);
podejmowanie czynności z nieuzasadnioną zwłoką (komornik jest zobowiązany do podejmowania czynności zmierzających do skutecznej egzekucji niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie siedmiu dni od daty otrzymania wniosku wierzyciela; zwłokę w czynnościach może uzasadniać, np. choroba czy inna przyczyna niezależna od komornika);
naruszenie właściwości obszaru działania (działanie poza własnym rewirem komorniczym).

Wniosek o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego może być złożony przez ministra sprawiedliwości, prezesów sądów, sędziów-wizytatorów, organy samorządu komorniczego oraz komorników-wizytatorów.
Najmniej dolegliwą karą, z jaką musi liczyć się niezdyscyplinowany komornik, jest upomnienie. Komisja dyscyplinarna może jednak nałożyć kary cięższe: naganę, karę pieniężną (maksymalnie 20-krotność przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego), a także wydalenie ze służby komorniczej.
W przypadku nałożenia kary nagany albo kary pieniężnej na komorniku ciąży zakaz wybierania go do organów samorządu komorniczego przez trzy lata. Natomiast wydalenie ze służby komorniczej sprawia, że ukarany w ten sposób komornik traci na 10 lat możliwość ponownego powołania na stanowisko. Przy czym powrót do zawodu możliwy jest dopiero od marca bieżącego roku. Wedle wcześniej obowiązujących przepisów komornik ukarany wydaleniem ze służby tracił stanowisko dożywotnio.
Pozew o odszkodowanie od komornika
Jeśli przez swoje niezgodne z prawem działanie (lub zaniechanie) komornik wyrządzi szkodę majątkową lub niemajątkową (krzywdę), ma obowiązek ją naprawić. Wynika z tego także obowiązek ubezpieczenia komornika od odpowiedzialności cywilnej. Pamiętać należy, że komornik odpowiada nie tylko za działania własne, ale także za działania związane z postępowaniem egzekucyjnym podjęte przez pracownika kancelarii komorniczej, aplikanta i asesora komorniczego.
Istotne jest, że odpowiedzialność odszkodowawcza komornika nie zależy od jego winy – wystarczy, by działanie (lub zaniechanie) było niezgodne z prawem i stało się przyczyną wystąpienia szkody. Gdy ta ma postać majątkową (np. strata w majątku, zmniejszenie możliwości zarobkowych, koszty leczenia) odszkodowanie jest jej pieniężną równowartością. Gdy zaś wyrządzona szkoda polega na doznaniu cierpień psychicznych czy fizycznych – poszkodowany może dochodzić jako zadośćuczynienia pieniężnej rekompensaty odczuwanej krzywdy.
Każdy poszkodowany bezprawnym działaniem komornika może się domagać odszkodowania czy zadośćuczynienia na drodze powództwa cywilnego, nawet jeśli nie jest dłużnikiem czy wierzycielem. Sprawę można wnieść do sądu w okresie trzech lat od dnia, w którym poszkodowany dowiedział się o szkodzie i komorniku zobowiązanym do jej naprawienia, jednak nie później niż z upływem 10 lat od dnia wystąpienia zdarzenia, które szkodę wyrządziło.
Warto pamiętać, że solidarną odpowiedzialność odszkodowawczą z komornikiem ponosi Skarb Państwa. Do poszkodowanego należy wybór, czy odszkodowania będzie dochodził od obydwu podmiotów łącznie, czy tylko od jednego z nich. Nieco inaczej wygląda odpowiedzialność odszkodowawcza komornika za ujawnienie i niezgodne z prawem wykorzystanie tajemnicy bankowej i tajemnicy skarbowej. Jeśli działaniem takim komornik (aplikant, asesor, pracownik) ze swojej winy wyrządził szkodę, zobowiązany jest do jej naprawienia. Na przykład, gdy komornik ujawnił stan rachunku bankowego dłużnika, na którym zgromadzone były pieniądze powierzone dłużnikowi przez osobę trzecią, i na skutek działania komornika dłużnik nie dostał zapomogi, o którą się starał. W tym przypadku komornik nie jest wspierany solidarną odpowiedzialnością Skarbu Państwa.
W praktyce egzekwowanie każdej z opisanych prawnych możliwości odpowiedzialności komornika napotyka wiele trudności. Mimo wszystko jednak warto zdać sobie sprawę z tego, że wbrew panującym przekonaniom społecznym – komornik nie jest bezkarny.